دیپلماسی برای علم و علم برای توسعه پایدار (۲)
شنبه ۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۵
برگردان: حسین حاجیلو

مقاله زیر در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۱۶ در سایت sciencediplomacy.org از سوی ویلیام کولگلازیر (مشاور علم و فناوری وزیر امور خارجه آمریکا از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴) منتشر شده است. این مقاله به خوبی نگاه حاکم در آمریکا نسبت به استفاده از دیپلماسی علم و فناوری برای پیشبرد منافع ملی این کشور و استفاده از ظرفیت های علمی کشورهای دیگر را نشان می دهد:

(انتشار این مقاله در سایت دیپلماسی علم و فناوری به معنای تایید همه محتوای آن نیست)

istock_000018006045xxxlarge-cropped

با توجه به توسعه پایدار، من در سال ۲۰۱۳ با روند تقویت رابطه علم و سیاست در سازمان ملل متحد (آنچه که درحال حاضر تبدیل به دستور کار ۲۰۳۰ شده است) درگیر شدم. در سپتامبر گذشته، کشورهای عضو سازمان ملل متحد، هفده هدف توسعه پایدار (برای هدایت جهان تا سال ۲۰۳۰) را تصویب کردند. علم، فن آوری و نوآوری برای پیشرفت در هر یک از این اهداف ضروری دانسته شده است. علم با روش های مختلفی می تواند کمک کند، مثلا با تشخیص چالش ها، با مشاوره در اقداماتی که می تواند اختلاف زا باشد، با شناسایی شاخص هایی برای نظارت بر پیشرفت، و یافتن راه حل های نوآورانه.

قسمت قابل توجهی از علم و فناوری و نوآوری، ممکن است از دسته اخیر باشد، یعنی راه حل های نو آورانه که برای حل مشکلات سیاسی دشوار کمک می کند (دیپلماسی علمی جهشی (leapfrogging)). برای سرعت بخشیدن به پیشرفت های علمی و فناورانه جدید، نیاز به دیپلماسی علمی و همکاری های علمی بین المللی است تا به همه کشورها کمک شود که توانمندی های علم و فناوری و نو آوری خود را افزایش دهند. با انجام این کار، دستورکار ۲۰۳۰ می تواند برای حمایت از توسعه جوامع دانش بنیان و نوآور برای پیشرفت در کوتاه مدت مطابق اهداف هفدهگانه توسعه پایدار مهم باشد.

جوامع علمی جهان باید به دستور کار۲۰۳۰ به عنوان یک فرصت عالی برای تقویت رابطه علم و سیاست در سازمان ملل متحد -که به نفع همه مردم جهان است- بنگرند. یک فرصت کوتاه مدت، ابتکار عمل سازمان ملل برای تولید یک سری از گزارش های جهانی توسعه پایدار است. گزارش جهانی توسعه پایدار ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ سهم زیادی در برجسته شدن رابطه علم و سیاست، ایجاد چشم انداز یکپارچه و منسجم، ایجاد ارتباط بین اهداف توسعه پایدار، و موضوعات متقاطع داشتند. ابتکار عمل گزارش جهانی توسعه پایدار، به عنوان یک فرایند مستمر تا سال ۲۰۳۰ ادامه خواهد یافت. برای هر دوره چهار ساله، سه گزارش سالانه با تمرکز بر مسائل خاص به همراه یک گزارش جامع در سال چهارم وجود خواهد داشت. اعضای حرفه ای سازمان ملل متحد، که مسئول گزارش جهانی توسعه پایدار هستند، به دنبال ورودی از جامعه علمی در مورد مسائل در حال ظهوری هستند که در گزارش ۲۰۱۶ خواهد آمد.

فرصت دوم برای حضور جامعه علمی، «مکانیزم تسهیل فناوری» است که توسط دستورکار ۲۰۳۰ ایجاد شده است. من خوش شانس بودم که رییس یک گروه ده نفره شدم که به نمایندگی از جامعه علمی و مدنی توسط دبیرکل سازمان ملل متحد برای کار با آژانس های سازمان ملل و نهادهای چندجانبه در نقش علم و فناوری و نوآوری، برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار تعیین شده است. مکانیزم تسهیل فناوری، یک انجمن سالانه علم و فناوری و نوآوری تشکیل خواهد داد (که برای اولین بار در ماه ژوئن قرار است تشکیل شود) مکانیزم تسهیل فناوری همچنین یک پلت فرم (برنامه کار) در حال توسعه خواهد داشت. در انجمن اول، برای پیشبرد جامعه علمی جهان سوالاتی مطرح می شود، از جمله:

فرصت ها و چالش های اصلی در سطوح سیاست، سازمانی و فردی برای به حداکثر رساندن سهم علم و فناوری و نوآوری، جهت دستیابی به اهداف توسعه پایدار چه هستند؟
عناصر کلیدی که کشورها و سازمان های بین المللی ممکن است نیاز داشته باشند تا در تدوین برنامه های اجرایی یا نقشه راه علم و فناوری و نوآوری برای اهداف توسعه پایدار از آنها استفاده کنند، چیست؟

نتایج انجمن اول، برای افراد سطح بالای سازمان ملل متحد که درگیر دستور کار ۲۰۳۰ هستند، (در نشست انجمن سیاسی سطح بالا در نیویورک در ماه جولای) ارائه خواهد شد.

در طول نشست سالانه انجمن آمریکایی برای پیشرفت علم (AAAS) در ماه فوریه، من تحت تاثیر کار یکی از جمعیت شناسان برتر جهان، ولفگانگ لوتز از موسسه بین المللی تحلیل سیستمهای کاربردی قرار گرفتم. تحقیقات او نشان دهنده اهمیت آموزش و پرورش است. تحقیقات وی نشان میدهد که چگونه سرمایه گذاری در آموزش و پرورش در تمام سطوح (اول، دوم، سوم) می تواند مزایای بسیاری برای اهداف توسعه پایدار، از جمله رشد اقتصادی، تغییرات آب و هوا، و سلامت داشته باشد. اگر جهان در مسیر فعلی با سهم روزافزون دستیابی مردم به سطوح آموزشی دوم و سوم ادامه یابد، دانشمندان و مهندسان بسیار بیشتری تولید خواهد شد که به نوبه خود، موجب پیشرفت انقلاب علمی و فناورانه شده و فواید زیادی در سرتاسر جهان در قرن حاضر به وجود خواهد آورد. در واقع، با تمرکز بر آموزش ممکن است تاثیر عمیقی تری بر نسل های آینده داشته باشیم.

 

لینک بخش اول یادداشت

پایان یادداشت

 

لینک منبع اصلی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *